«حرا» خاموش و کوچه هاى بنى هاشم، سیه پوش شدند و کائنات، کلبه احزان و آسمان، اشک ریزان شد. خبر در شهر پیچید: مصطفى، همسایه دیوار به دیوار خدا، فخر خلقت، حرمت عالم و نگین خاتم، تا فراسو پر کشید.
بدرود اى چکیده قرآن!
مدینه، چه کردی رسول خدا را گرفتی ز ما خاتمالانبیا را
چه بیدادگر بود، این چرخ گردون که خاک یتیمی، به سر ریخت ما را
رسول خدا صلی الله علیه وآله:
زمانى بر مردم خواهد آمد كه صبر نمودن در برابر مسائل دین و عمل به دستورات آن همانند در دست گرفتن آتش گداخته است . (أمالى طوسى، 2/92)
گرد ملال بر رخ اسلام و مسلمین اشک عزا به دیده زهرای اطهر است
گفتم چه روی داده که زهرا زند به سر دیدم که روز، روز عزای پیمبر است
ملائک، بر سر و سینه زنان، در اطراف حجره محقر رسول خدا صلى الله علیه و آله طواف مى کنند و به فاطمه که غریبانه در گوشه اى اشک مى ریزد، تسلیت مى گویند.
***
رسول خدا صلی الله علیه وآله:
هر كس بدهكار ناتوانى را مهلت دهد براى هر روزش ثواب صدقه در راه خدا میباشد. (أعیان الشّیعة، 1/305)
سنگ می خوردی و می گفتی که ایمان آورید کس ندیده از رسولی اینچنین ایثارها
خم به ابرویت نیاوردی در این بیست و سه سال بر سرت گرچه بلا بارید چون رگبارها
آه از دل مهربان تو اى رحمة للعالمین که در این واپسین نفس ها مدام زیر لب زمزمه مى کنى: امّتى، أمّتى...
آری! همیشه نگران «امت» بودى.
رسول خدا صلی الله علیه وآله:
علاقه نسبت به ریاست و ثروت سبب روئیدن نفاق در قلب و درون خواهد شد. (مجموعة ورّام، ص 264)
زهرا به خانه و ملک الموت پشت در
از بهر قبض روح شریف پیامبر
از هیچ کس نکرده طلب اذن و ای عجب
بی اذن فاطمه ننهد پای پیش تر
زهرا جان! در فراق پدر مى گریى و هنگامه ابرى چشمانت، شهر را بر هم زده است؛ بگذار این به خواب رفتگان بخوابند! تنها تو مى دانى که محمد که بود...
پیغمبری که دید ستم های بی شمار از کس نخواست اجر رسالت به روزگار
چون ارتحال یافت خلایق شدند جمع تا هدیه ای دهند به زهرای داغدار
بر دوش بار هیزمشان جای دسته گل رنگ شرارت از رخشان بود آشکار
داستان بیکسی زهرا علیهاالسلام از جایی شروع شد که تو پلک بر هم نهادی تا شاهد روزگار سخت بعد از خود نباشی. از همان لحظه که شهر، صدایت را نشنید. از همان لحظه که روزگار، نگاه مهربانت را ندید، روزگار رنج و ملال اهل بیت علیهم السلام آغاز شد. کجاست آن روزگاران خوش با تو بودن؟ برخیز و دوباره قرآن بخوان!
رسول خدا صلی الله علیه وآله:
بدترین افراد كسى است كه آخرت خود را به دنیایش بفروشد و بدتر از او آن كسى خواهد بود كه آخرت خود را براى دنیاى دیگرى بفروشد. (من لایحضره الفقیه، 4/353)
*****
السلام علیک یا حسن الزکی عصمة المتقین یا معزّالمومنین
سلام بر تو ای غریب بقیع!
سلام بر تو که با عصمت و طهارت فاطمى، در خاک غریبانه بقیع آرمیده ای و آفتاب و ماهتاب، تنها سنگ مزار تواند و سایبان خستگى هاى تربتت، تنها، بال کبوترانى است که روز و شب بر آن خاک بوسه مى زنند!
حتی نوادگان تو صاحب حرم شدند باید برای قبر تو کاری کنم حسن
امام حسن مجتبی علیه السلام:
علم و دانش را فرا گیرید، و چنانچه نتوانستید آنرا در حافظه خود نگه دارید، بنویسید و در منازل خود قرار دهید. (إحقاق الحقّ، 11/235)
اى مبارز بى هیاهوى آل محمد!
مثل ستاره اى سرگردان، گرد مزارت مى گردم. زمین امشب از انبوه تیرها، خون آلود است. تو کدامین عهد را روز ازل بسته اى که حتى مزارت، حتى کفنت، آماج ستم ستمگران است؟
بی حرم شد که بدانند همه مادری است ورنه در زاویه عرش مقام حسن است
امام حسن مجتبی علیه السلام:
هیچ گروهى با یكدیگر مشورت نكرده اند مگر آن كه به رشد رسیده اند. (أعیان الشّیعة، 1/577)
فرمود: دیده ای که کند گریه بر حسن آن دیده کور وارد محشر نمی شود
تقدیر حسن علیه السلام روزه صبر و سکوت بود و تقدیر حسین علیه السلام افطار فریاد و حماسه.
امام حسن مجتبی علیه السلام:
حُسْنُ السُّؤالِ نِصْفُ الْعِلْمِ.
سوال خوب پرسیدن نیمی از علم است.
(كلمة الامام الحسن علیه السلام، ص 129)
هر مرد راست محرم دل همسرش، ولى غربت ببین که همسر او گشته قاتلش
صلح حسن و شهادت حسین، دو خط موازیاند؛ دو دایره متقارن تا هندسه چند ضلعی اسلام را به اثبات برسانند.
امام حسن مجتبی علیه السلام:
بردباری زینت شخص،
وفاى به عهد نشانه جوانمردى،
و شتابزدگى نشانه بى خردى است.
(كلمة الامام الحسن علیه السلام، ص 198)
تنها جنازه تو شد آماج تیر کین یک ره شد این جنایت و دیگر نمی شود
زینب علیهاالسلام جامه سوم مصیبت را بر تن مى کند. شام سیاه مدینه جارى شده و جگر پاره امام بر تشت... .
در معارف مهدوی هر گاه مفاهیم و
آموزهها، با بدفهمی روبهرو یا به صورت نابهجا القا شود، آسیبهای
چشمگیری آشکار می شود و باید کجرویها و کجاندیشیهایی که تاکنون در این
موضوع صورت گرفته است، بازشناسی شده و دیدگاههای مهدوی به دور از
اختلالهای مفهومی و مصداقی، بیان شوند.
هر امر مهمی به نسبت
اهمیتش در معرض خطرها و آسیبهایی است، معارف مهم مهدویت نیز از این قاعده
مستثنی نیست و اندیشه مهدوی نیز چون هر اندیشه و فرهنگی آفتها و آسیبهایی
دارد که اگر به آنها توجه نشود و به موقع برای برطرف ساختن آنها اقدام
نگردد، آثار منفی و مخربی به دنبال دارد.
آسیب، عاملی است که سبب اختلال، ناهنجاری و آفت در پدیدهها
میشود و آسیبشناسی به معنای بازشناسی اختلالهای مفهومی و مصداقی بحث
است. این اختلالها ممکن است در اثر ناکارآمد بودن و ضعف روشهای
پیامرسانی یا محتوایی پیام باشد.
در معارف مهدوی نیز هر گاه مفاهیم و آموزهها، با بدفهمی
روبهرو یا به صورت نابهجا القا شود، آسیبهای چشمگیری آشکار می شود و
باید کجرویها و کجاندیشیهایی که تاکنون در این موضوع صورت گرفته است،
بازشناسی شده و دیدگاههای مهدوی به دور از اختلالهای مفهومی و مصداقی،
بیان شوند.
